Krigaren Eg Ikkje Kjende

<br>Eg for ut i strid<br>Då dei framande kom<br>Eg sloss for min heim og min buskap<br>Eg kjempa dei ned<br>Med mitt spjut og min boge<br>Så dei heime kunne eta og sova<br><br>Eg drakk og eg skråla<br>Eg lo og eg skrøyt<br>Av mine sigrar, mitt mot og min styrke<br>Eg fortalde om gullet eg fann<br>Hjå dei eg slakta ned for fote<br><br>Eg vakna brått<br>Ein kald og mørk morgon<br>Med buskapen daud og trellane rømde<br>All mjøden var drukken og venene reist<br><br>Då la eg i veg til lovande land<br>For atter å vende heim med aere<br>Alle som sto i vegen for meg<br>Skulle kjenne min styrke og vreide<br><br>Ved ein flod sto ein gammal og støl mann<br>Han vokta ein båt som eg trong<br>Eg skulle hogge han ned<br>Men sverdet brast og<br>Den gamle sto der og flirte<br><br>“Fattige tåpe, som aldri har skjøna<br>At ein krigar skal kjempe mot krigar<br>Aldri du vinn visst du berre ser fram<br>Og ikkje inn”<br>Med eit var den gamle vekk<br>Og vinden tok med seg båten<br><br>Ved bredda sto eg og skua<br>Men nådde ikkje den andre sida<br>Då starta kampen mot krigaren<br>Eg alltid trudde eg kjente